Sarah McQuaid - If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous


Drie jaar geleden ontmoette Sarah levende legende Michael Chapman voor het eerst op het Village Pump Festival in Wiltshire, Engeland, waar beiden op het affiche stonden. Sindsdien ontwikkelde zich een hechte vriendschap. Tijdens een bezoek van Sarah aan de boerderij van Chapman in Cumbria, stelde Chapman zelf voor om haar nieuwe album If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous te produceren. Zelf had ze het niet durven vragen, maar greep de kans met beide handen aan en gingen de tegenpolen aan het werk. Aan de ene kant de zoals altijd minutieus voorbereide Sarah en aan de andere kant Chapman, die zelfs van tevoren geen van de op te nemen songs gehoord had. En wonderwel klikte het uitermate goed in de studio tussen de twee. Na afloop merkte Chapman op : “The precision and sophistication of the writing and playing blew me away. I was so glad to be involved.”. De geweldige opener en titelsong zet direct de toon. Sarah wordt hier begeleid door Chapman op een Gibson slide gitaar uit 1961 en het spannende trompetspel van Richard Evans. Enigszins vreemde eend in de bijt is One Sparrow Down, omdat er geëxperimenteerd wordt met ritme. Een gastrol is weggelegd voor haar kat Nightshine. Het centrale thema van de songs is vergankelijkheid. Net als op vorige albums graaft Sarah weer in de muziekhistorie van lang geleden. Dies Irae is bekend uit de rooms-katholieke dodenmis van vele eeuwen geleden en werd eerder door vele bekende klassieke componisten op muziek gezet. Het wordt gezongen in het Latijn. De enige andere compositie die niet door Sarah zelf geschreven is Forever Autumn. Het werd oorspronkelijk geschreven door Jeff Wayne als een jingle voor een Legoreclame. Later werd er tekst aan toegevoegd en ingezongen door Justin Hayward (The Moody Blues) op The War of the Worlds.  Forever Autumn en het bijzonder fraaie en klein gehouden The Silence Above Us zijn de enige twee nummers, waarin Sarah gebruik maakt van de piano. Ook erg geslaagd zijn de twee instrumentale stukken. The Day of Wrath, That Day, waarvan de titel is afgeleid van de eerste regel van Dies Irae.  Chapman eist hier de hoofdrol op, vanwege de wonderschone klanken die hij hier uit zijn oude Gibson tovert. Het andere, kortere instrumentale stuk getiteld  New Beginnings, schreef ze ter gelegenheid van het huwelijk van haar goede vriendin Zoë Pollock, bekend van de hit Sunshine on a Rainy Day. In 2009 brachten ze samen als het duo Mama het album Crow Coyote Buffalo uit. Er zit trouwens nog een Nederlands tintje aan het album, de master werd gemaakt door Sander van der Heide in de befaamde Wisseloord Studios. If We Dig Any Deeper It Could Get Dangerous is mede dankzij Michael Chapman een uitermate coherent album geworden en in korte tijd uitgegroeid tot mijn favoriete album van Sarah. Het is trouwens altijd een genot om haar de uit duizenden herkenbare stem te horen, gelukkig kan dat binnenkort ook weer live.
Theo Volk

Releasedatum: 2 februari 2018 Eigen beheer
Sarah McQuaid live:

23-02 STEENDAM: Podiumcafé Peter en Leni
24-02 ZEELAND: Tangelder Presenteert (huisconcert)
25-02 OISTERWIJK: Groeten uit Oisterwijk
26-02 UTRECHT: De parel uit Zuilen
10-03 LANDGRAAF: Theater Landgraaf


Billy & Bloomfish - Happy Incomplete


Kathleen Vandenhoudt is Billy en Pascale Michiels is Bloomfish, twee doorgewinterde muzikanten uit de Vlaamse muziekscene. Ze werken niet alleen als duo samen, ze maken ook deel uit van The Rielemans Family onder de gefingeerde namen Hermine en Josephine Rielemans. Daarnaast werken ze al zo’n twintig jaar samen met Jan en Anneke de Bruijn (The Crew) en Pieter van Bogaert (The Crew, Raymond van het Groenewoud) in de Belgisch-Nederlandse  groep Blue(s) Angels. Deze groep zag ik in hun begintijd voor het eerst optreden tijdens de Bluesnight in het Chassétheater in Breda. Wat mij toen vooral van dat optreden is bijgebleven, was de geweldige samenzang van de drie dames. Deze band stond trouwens op vele grote bluesfestivals in Europa. De samenzang van de twee dames is in de loop der jaren steeds mooier en intenser geworden en vormt hun grote kracht. Hun muziek is vooral diep geworteld in de folk en blues. Praktisch alle nummers voor Happy Incomplete, hun tweede album, schreven ze zelf. Op een intens gezongen cover van Out of the Rain van Tony Joe White na. “De titel alleen al vertelt het hele verhaal: als je al zo lang in dit leven staat, heb je al van alles meegemaakt, kisten vol herinneringen verzameld, zalige momenten beleefd maar ook verwondingen opgelopen en littekens overgehouden. Als je dan kan zeggen dat het ondanks alles goed is, dan ben je ‘onvolmaakt gelukkig’.... “ aldus Antoine Légat (RootsTime) in het begeleidende persbericht. De fraaie hoesfoto’s werden bij het krieken van de dag gemaakt in het Grenspark De Zoom-Kalmthoutse Heide in de volksmond De Kalmthoutse Heide geheten. Een gebied wat gedeeltelijk ook in Nederland ligt, net als het werkterrein van de dames. De komende tijd zullen er ook een aantal optredens gegeven worden in Nederland. De twee Nederlandse cd-releaseshows worden gehouden in De Witte Raaf te Rucphen. Het zou me niet verbazen als daar Jan, Anneke en Pieter ook het podium zullen gaan bestijgen. Happy Incomplete is een doorleefde en authentieke rootsplaat van internationale klasse.
Theo Volk
Releasedatum: 27 januari 2018 Lie Records
Billy & Bloomfish live:
20-01 SCHOONDIJKE (NL) : Atelierconcert PDS Guitars
27-01 ANTWERPEN (B) : Zuiderpershuis, cd-releaseshow
02-02 OPGLABBEEK (B) : OC Den Ichter
03-02 ST-LENAARTS (B) : Blues Café Wilhelm Tell
10-02 ASSE (B) : ’t Smiske
24-02 GENT (B) : Bij de vieze gasten
03-03 LOPPEM (B) : Theaterzaaltje Sint-Maarten
09 en 10-03 RUCPHEN (NL) : De Witte Raaf, cd-releaseshow Nederland (res. alleen via info@turnblue.nl)
22-03 GENT (B) : Het muzikantenhuis
01-04 ESSEN (B) : Café Heuvelzicht
07-04 OOSTBURG (NL) :  The Lane – Akoestisch blues festival
08-04 WESTDORPE (NL) : Café ’t Oude Raedhuis
03-05 MERKSEM (B) : Zaal Bart
25-05 GENT (B) : Herberg Marcharius
 

Nils Frahm - All Melody


Op de hoes van zijn zevende album All Melody staat zijn splinternieuwe, met hulp van vrienden gebouwde studio afgebeeld, gevestigd in een historisch pand aan de Spree, in het voormalige deel van Oost-Berlijn. Ook bouwde hij daar geheel eigenhandig een pijporgel. De laatste jaren is het hard gegaan met zijn populariteit, na Ólafur Arnalds is hij de meest populaire muzikant die Neoklassiek vaak met elektronica mixt. De studio stelde hem in staat naar hartenlust te experimenteren zonder zich druk te hoeven maken over de buren. Voorheen nam hij namelijk op in zijn slaapkamer. Het in alle rust kunnen werken heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen en levert ruim zeventig minuten luistergenot op. Binnenkort gaat hij weer voor het eerst sinds 2015 op wereldtournee. Live is het altijd een belevenis om hem aan het werk te zien, hij maakt namelijk regelmatig gebruik van experimentele instrumenten tot aan toiletborstels aan toe. Zijn eerste concert eind januari in Paradiso was in een vloek en een zucht uitverkocht en zijn er twee extra concerten toegevoegd, voor de concertdata in Nederland en België zie zijn website.    
Theo Volk
Releasedatum: 26 januari Erased Tapes

Cameron Blake - Fear Not


Voorganger Alone on the World Stage werd door de lezers van Johnny’s Garden terecht gekozen tot het mooiste album van 2015. Blake maakte diepe indruk, zichzelf alleen begeleidend op piano of gitaar. Voor Fear Not besloot hij terug te vallen op zijn oude werkwijze, rijkelijk georkestreerde nummers. Regelmatig worden songs voorzien van fraaie koren, zoals in een van de vele hoogtepunten, Wailing Wall. Het gebruik van koorzang is niet zo vreemd, want in het dagelijks leven is hij dirigent van een kerkkoor, daarnaast leidt hij de nodige humanitaire projecten voor de kerk. Vandaar dat vaak zijn sociale betrokkenheid doorklinkt in zijn teksten, ondermeer in het bijzonder fraaie Sandtown, wat handelt over de raciaal geladen rellen in Baltimore. Het nummer kenmerkt zich door onderhuidse spanning en is de hoofdrol weggelegd voor de trompet. Maar ook luchtigere onderwerpen komen aan bod zoals in Philip Seymour Hoffman, over de bekende, betreurde acteur. Muzikaal tapt hij uit diverse vaatjes, zelfs gospel komt voorbij in Queen Bee, waar overigens de spelvreugde vanaf druipt. De meeste songs ontstonden gewoon eerst in zijn hoofd, tijdens het rijden, afwassen en spelen met zijn twee dochters. Het album weet vanaf de monumentale opener en titelsong volledig te overtuigen. De fraaie hoes is van de hand van zijn vriend Michael Schaeffer, die ook accordeon speelt op Fear Not. Het vorige album kende helaas nog geen Nederlandse release, gelukkig onderkende deze keer platenlabel CRS Blakes kwaliteiten.     
Theo Volk
Releasedatum: 29 december 2017 CRS



H.C. McEntire - Lionheart


H.C. McEntire is de zangeres van Mount Moriah en Bellafea. Lionheart is haar overtuigende solodebuut. Belangrijk voor het tot stand komen was een vriendin van haar, Kathleen Hanna (Bikini Kill, Le Tigre). Ze schreven samen songs, de eerste was het reeds vrijgegeven Quartz in the Valley. Ze kon verder rekenen op de medewerking van Angel Olsen, Amy Ray, Tift Merritt, William Tyler, Mary Lattimore en topmuzikant Phil Cook. Het americanarepertoire klinkt redelijk traditioneel, wat op zeer authentieke wijze gezongen wordt door McEntire, denk aan iemand als Courtney Marie Andrews. De negen liedjes wisten mij snel te overtuigen.
Theo Volk
Releasedatum: 26 januari 2018 Merge

The HardChargers - Scarecrow


Bij bluesmuziek denk ik niet direct aan Noord-Ierland, waar het trio The HardChargers vandaan komt. Lonesome Chris Todd (gitaar, zang), Richard J. Hodgen (drums, wasbord) en Dave Thompson (bas, ukelele basgitaar) treden al acht jaar gemiddeld negentig keer per jaar op, van bars tot aan de grootste rock- en bluesfestivals op het eiland. In die periode zijn ze uitgegroeid tot een goed geoliede machine met een grote schare fans. Scarescrow is hun debuutalbum en kwam dankzij crowdfunding tot stand, het beoogde budget werd in slechts één dag bereikt. Inspiratiebronnen van de band zijn Blind Willie McTell, Blind Willie Johnson, Bukka White, Willie Brown en uit het elektrische bluestijdperk Lightnin’ Hopkins, Howlin’ Wolf en Frankie Lee Simms. Bij opener Mean Town Blues, een nummer van Johnny Winter, was ik direct bij de les en bleef dat tot de laatste noot weggestorven was. De enige andere, opvallende cover is I Can’t Be Statisfied van Muddy Waters. In een paar nummers krijgen ze assistentie van de Ierse jazzcoryfeeën Linley Hamilton (trompet) en Scott Flanigan (piano, orgel). Het repertoire wordt bijzonder energiek gebracht en klinkt erg verfrissend. Ze kunnen gerekend worden tot de smaakmakers in de huidige bluesscene, zoals North Mississippi Allstars en Andres Roots. Waar ze live tot in staat moeten zijn hoor je het beste terug in de ruim elf minuten durende afsluiter No Stone Unturned. Zelf omschrijven ze trouwens hun muziek als “dirty roots blues from Belfast”. Het lijkt me een beleving om dit trio ooit eens live te mogen aanschouwen, in de tussentijd omarm ik liefdevol dit blinkende schijfje.         

Theo Volk

Releasedatum: 5 januari 2018 Market Square



Dési Ducrot - In Too Deep


Vlaanderen had al een zingende dochter van een voormalig beroepswielrenner, Nathalie Delcroix. Haar Nederlandse evenknie heet Dési Ducrot, dochter van Maarten Ducrot. Opgegroeid in Zeeland in een muzikale familie. Na de middelbare school volgde ze in Amsterdam een studie, die niets met muziek van doen had. Vier jaar geleden werd Dési ontdekt door producer Marg van Eenbergen. Zij hoorde het fraaie nummer Mud op de soundcloud van Dési, wat ze alleen in haar woonkamer had opgenomen. Samen gingen de dames op zoek naar een uniek geluid voor het debuutalbum In Too Deep. Ze creëerden uiteindelijk een sound, waarin dobro’s, lap steel, strijkers en een beat worden gecombineerd, ergens tussen pop en americana in. Zelf noemt ze het “Dusty Springfield Drama”. Halverwege vorig jaar werd haar muziek opgepikt door Leo Blokhuis van Radio 2 en begon het balletje echt te rollen. Zo deed ze mee aan de Grote Prijs 2017/2018. De liedjes voor haar debuutalbum schreef Dési allemaal zelf. Ze ontstonden na een soort pelgrimstocht door het land van haar idolen Stevie Nicks en Lucinda Williams. Het is een autobiografisch verslag van Desi’s “coming of age” : “Het album is een viering van de schoonheid van imperfectie. Grappig genoeg schrijf ik de mooiste liedjes als ik over de lelijke dingen durf te schrijven”. De releaseshow zal 26 januari plaatsvinden in de kleine zaal van Paradiso met haar zeskoppige band.  
Theo Volk
Releasedatum: 26 januari 2018 Eigen beheer



VanWijck - An Average Woman


De jeugd van Christine Oele was niet echt doorsnee, ze verhuisde erg veel. Ze woonde ooit in het prachtige Nieuw-Zeeland. Dat land speelde ook een belangrijke rol in haar ontwikkeling : “Nieuw- Zeeland was belangrijk voor me omdat dat de plek was waar ik bewust werd van mijzelf en mijn omgeving, waar ik leerde lezen en schrijven en waar ik begreep dat taal verschillende werelden herbergt. Omdat ik leerde lezen in het Engels, terwijl dat niet mijn moedertaal was, denk ik dat ik me extra bewust was van de woorden, van wat ze betekenden.”. Christine is een ervaren singer-songwriter, die onder anderen in het verleden deel uitmaakte van het duo Nevada Drive, dat een interessante mix bracht van rock, wave, folk en fado. De laatste jaren werkt ze echter naarstig aan een solocarrière, zo heeft ze voorafgaand aan haar debuutalbum An Average Woman een jaar lang geprobeerd elke week een nummer te schrijven en die zijn hier eventueel terug te vinden met interessante achtergrondinformatie.  Ze bleef intussen niet onopgemerkt voor radiomakers, van de gerenommeerde Amerikaanse DJ Chris Douridas van KCRW tot aan onze eigen “Don” Leo Blokhuis staken hun bewondering niet onder stoelen of banken. Begin vorig jaar werkte ze met Tim Knol aan de single Carolina’s Anatomy. Voor haar debuut was ze lange tijd op zoek naar iemand om mee samen te werken die begreep waar ze heen wilde, en die ook samen met haar op zoek wilde naar een nieuwe ‘sonische ruimte’  - ze wilde niet de zoveelste folk / singer-songwriter plaat maken die naadloos in een coffeehouse playlist past, maar een nieuwe plek opzoeken, waar onverwachte dingen gebeuren. En die persoon vond ze in producer Reyer Zwart, die ze beschouwt als een van de grootste muzikanten en arrangeurs van Nederland. In een vijftal nummers zijn de fraaie strijkersarrangementen van Reyer terug te horen. Maar ook op diverse instrumenten staat hij zijn mannetje. Zijn gitaarspel is opvallend in het stevige Europa Escapes, één van mijn favoriete tracks. Haar voorliefde voor Gillian Welch en David Rawlings hoor je terug in de prachtige samenzang met Marjolein van der Klauw in My Sweetheart. Soms wordt een nummer erg sober gehouden, zoals in By the Oak Tree. Ondanks de uitstekende arrangementen en hoge niveau van de songs is de urgente voordracht van Christine het belangrijkste ingrediënt van het repertoire. Je hoort een zeer ervaren zangeres aan het werk. Een goed voorbeeld is Listen to You Breathe, waar ze soms tijdens het zingen korte stiltes laat vallen. Volgens Christine zit er in haar muziek veel heimwee, veel onvervuld verlangen naar eenheid, veroorzaakt door het altijd ontheemd zijn. De cd werd opgenomen in de studio van  Frans Hagenaars, die vooral bekend werd door de productie van de klassieker Palomine. An Average Woman wist mij in zeer korte tijd volledig op alle fronten te overtuigen, het is een beklijvend droomdebuut. De digitale release is vanaf 19 januari op Bandcamp te koop, de fysieke release vanaf 9 februari.
Theo Volk
Releasedatum: 19 januari 2018 Eigen beheer
VanWijck live:
21-1 AMSTERDAM: Instore Concerto 16:00 uur
18-2 APELDOORN: De Gigant, muziek café 16:15 uur (entree gratis)
21-2 AMSTERDAM: Melkweg, upstairs (Releaseshow)
7-3 EINDHOVEN: De Rozenknop
16-6 WISSENKERKE: Eindeloos Eiland Festival

Marc Terreur - De wondere wereld van Tucker Zimmerman


Tucker Zimmerman: De Amerikaan Tucker Zimmerman woonde in de sixties in San Francisco, en was daar bevriend met Jerry Garcia van The Grateful Dead, in de hoogdagen van de Haight-Asbury hippie-scene. Daar hij excelleerde in muziek op het conservatorium, kreeg hij een beurs om zich in Rome te gaan vervolmaken in muziek & compositieleer. In Europa leerde hij zijn Belgische vrouw kennen, en na omzwervingen in Engeland, waar hij ook de plaat Ten Songs (zie hieronder) opnam, vestigde hij zich in België, in de buurt van Luik, waar hij nog steeds woont. Sporadisch treedt hij nog op en vroeger speelde nogal eens samen met zanger-banjospeler Derroll Adams, voor wie hij het onnoemelijk mooie nummer Oregon schreef.  Hij maakt in totaal een tiental platen, schreef veel prachtige poëzie, een zeer lezenswaardige en uitgebreide biografie, en nog wel wat verhalen en teksten allerhande.Tucker Zimmermans eerste plaat Ten Songs (1969) was een van David Bowie's lievelingsplaten, en werd ook geproduceerd door Tony Visconti trouwens. De plaat werd in 2015 trouwens heruitgebracht op cd. Tucker is zonder meer een boeiende, artistieke duizendpoot die toch wel wat meer waardering verdient.


In 1973 zag Marc Terreur een concert van de Amerikaanse singer-songwriter Tucker Zimmerman, dat hem lang bijbleef en hem achteraf gezien ten zeerste geïnspireerd heeft.  Het was trouwens het allereerste concert dat hij in zijn leven zag.  Muzikant en gitaarbouwer Marc Terreur heeft voor deze plaat een aantal Engelstalige liedjes van Tucker Zimmerman vertaald/hertaald en gearrangeerd.  Het idee groeide toen ze elkaar op een concert van Tucker ontmoetten en afspraken iets samen te doen.  Toen Marc vernam dat Tucker een heel aantal kinderliedjes voor zijn kleinkinderen had geschreven, wist hij meteen dat hij daarmee ook iets dergelijks in het Nederlands wilde doen.  Het idee van De Wondere Wereld Van Tucker Zimmerman was geboren.

Marc bespeelde zelf alle instrumenten en wordt op deze cd bijgestaan door het kinderkoor Mozaïek (o.l.v. Bernard Foubert).  Ook Steve Gillespie en Debby Goris verleenden hun vocale medewerking.  Bovendien bevat de cd een passage uit een live cd die Tucker Zimmerman opnam tijdens een concert in La Maison De La Poésie in Namen (een concert waarbij ik het geluk had aanwezig te zijn).  De opnames vonden plaats bij Marc Terreur thuis en in het Museumtheater.  Hij nam ook zelf de productie, mix en mastering voor zijn rekening.


Zowat alle liedjes hier zijn verhalen over (of 'door') dieren, en de plaat is opgedeeld in twee delen, Kant A: Vinnie De Vis En Andere Verhalen en Kant B: Onmogelijke Wezens.  De cd steekt in een prachtige hoes met mooie dierentekeningen en bevat een inlegvel met alle teksten en een mooie poster.  De liedjes zijn meer dan gewone kinderliedjes, de fantasie en de verwondering geven de liedjes een bijzonder cachet.

Het eerste nummer, In De Dierentuin, opent heel vrolijk en doet in eerste instantie aan iets van Jan De Wilde denken.  Dan valt het kinderkoor in, in dit opgewekte liedje over de dierentuin ("als je me niet vinden kan, dan ben ik in de dierentuin...").  Het volgende nummer, De Muur Van Onze Tuin, wordt gezongen door een kind, en dat daarop, Dom Als Een Gans (En Zot Als Een Achterdeur) dan weer door Marc Terreur, ditmaal een liedje over grootouders vanuit het standpunt van een kind.  De liedjes Een Is Voor De Schildpad en Min Een Mariboe In De Zoo hebben een mooie folk/roots-sound, eigenlijk een beetje in de trant van Kris De Bruyne op zijn recentere platen.  En zo gaat dat de hele plaat maar door, het zijn teveel mooie liedjes om op te noemen...

De plaat zit vol grappige effectjes, kreetjes, eigenaardige geluiden, die het geheel ook boeiender maken, vooral voor kinderen.  Marc Terreur draagt de plaat op aan alle kleinkinderen.  De Wondere Wereld Van Tucker Zimmerman maakt zijn naam meer dan waar en is een mooie, maar ook een beetje eigenaardige & originele combinatie van muziek door en voor (jonge of volwassen) kinderen.. .En vooral, het is een combinatie die werkt!



Marc  Vos



FERD - Music Without Borders



Volgens Google translate is Ferd het Noorse woord voor procedé. Projectleider en producer Bjorn Ole Rasch koos niet bepaald de gemakkelijkste weg voor het album Music Without Borders. Hij trok drie jaar uit voor het tot stand komen ervan. Een dozijn traditionals wordt vertolkt, welke hun oorsprong vinden in het Setestal, gelegen in het zuiden van Noorwegen. Ruim vijftig muzikanten uit maar liefst achttien verschillende landen werkten eraan mee. Soms klinkt het resultaat zeer vertrouwd in onze Westerse oren, zoals Havar Heddi, gedeeltelijk in het Noors gezongen en het andere gedeelte in het Engels door Pat Broaders. Van dit lied is ook een geheel Ierse versie, bekend geworden door Dolores Keane. Er werken behoorlijk wat Aziatische muzikanten mee aan het album, die een geheel eigen draai aan het repertoire geven, en daardoor de titel van de cd meer dan rechtvaardigen. Music Without Borders wordt geleverd met een boekje waar erg veel zorg aan besteed is en dat ook de nodige achtergrondinformatie bevat. Het is een interessant project, dat als doel heeft de muziek uit Setestal levend te houden, volgens mij is men daar uitstekend in geslaagd.
Theo Volk
Releasedatum: 12 januari 2018 Heilo / PIAS



The Dubbeez - Peace, Love & Dub


In de jaren zeventig en tachtig was, vooral dankzij Bob Marley, de reggae erg populair. Ook mijn platenkast puilde toen uit van de toppers in dat genre. Heden ten dage is mijn belangstelling en die van muziekliefhebbers in het algemeen voor de reggae verwaterd. Geen idee hoe dat komt. Misschien dat The Dubbeez, de uit Amsterdam en Almere afkomstige band daar verandering in kan brengen. Opgericht in 2015 maar al met de nodige wapenfeiten op hun conto. Gaven al concerten op Noorderslag, Zwarte Cross, Paaspop en waren ze te zien bij DWDD. Ook waren ze onder anderen al support act  van reggaelegendes Lee “Scratch” Perry en Alpha Blondy. In 2016 wonnen ze de World Reggae Contest in Polen en mochten ze met topproducers Stephen Stewart en Sam Clayton werken. Begin vorig jaar namen ze hun debuutalbum Peace, Love & Dub op in Kingston, Jamaica in de vermaarde Tuff Gong en Anchor studio’s. In augustus vorig jaar brachten ze reeds de eerste single ervan uit, het zeer aanstekelijke Feelings en een paar dagen geleden de derde, Obsession. Het repertoire klinkt zeer eigentijds en tijdloos, vooral door de zang. Peace, Love & Dub voelt als een heerlijke, warme deken in deze donkere periode van het jaar. Het laat me ook weer terug verlangen naar reggaeklassiekers uit lang vervlogen dagen. Warm aanbevolen!
Theo Volk
Releasedatum: 26 januari 2018 V2 / Tuff Gong
The Dubbeez live:
08-02 AMSTERDAM : Paradiso
10-02 NIJMEGEN : Merleyn
16-02 UTRECHT : De Helling
17-02 GRONINGEN : Simplon


Starcrawler - Starcrawler


Starcrawler is een uit piepjonge muzikanten bestaande rockband uit Los Angeles, die een contract in de wacht sleepte bij het vermaarde Rough Trade label. Al spoedig brachten ze de single Ants uit, dat opgepikt werd door Sir Elton John in zijn Beats 1 radio show. Kort erop sierden ze de voorpagina van LA Weekly, met als kop  “With fake blood and frenetic songs, Starcrawler make rock feel dangerous again". De groep werd overigens al in 2015 opgericht door de nu achttienjarige zangeres Arrow de Wilde, nadat ze gitarist Henri Cash ontmoette op Echo Park High School. De single Ants bleef ook niet onopgemerkt voor Ryan Adams. Hij bood aan om hun debuutalbum Starcrawler te produceren in zijn Pax-Am Studio. Enthousiast twitterde Adams regelmatig tijdens de opnames, dat hij behoorlijk onder de indruk was van deze jonge glamrockers. Uiteraard zijn er de nodige invloeden te horen, zo is de hoes bijvoorbeeld een vette knipoog naar The Cramps. Ook muzikaal gezien. Verder hoor je invloeden variërend van the Yeah Yeah Yeahs, Alice Cooper, Ozzy Osbourne tot aan The Runaways. Veelal zijn de nummers van dicht hout zaagt men planken, maar een fraai ingetogen nummer als Tears laat horen dat ze meer in hun mars hebben. Overigens staat de single Ants niet op het album. In oktober zetten ze op London Calling al de boel op stelten, iets wat ze ongetwijfeld binnenkort weer zullen doen in Paradiso en Botanique. We gaan volgens mij nog veel horen van dit verfrissende rockbandje.
Theo Volk
Releasedatum: 19  januari 2018 Rough Trade
Starcrawler live:
22-01 AMSTERDAM: Paradiso (kleine zaal)
26-01 BRUSSEL: Botanique, Witloof Bar

Stick in the Wheel - Follow Them True


Hun debuutalbum From Here kreeg in 2015 veel lovende kritieken, fRoots koos het zelfs tot hun album van het jaar. In de songs op dat album stond de werkende klasse uit heden én verleden centraal. Vorig jaar namen Ian Carter en Nicola Kearey het enigszins verwarrend getitelde From Here: English Folk Field Recordings op met de crème de la crème van de Engelse folk. De werkwijze was steeds dezelfde, bekende en minder bekende folkartiesten werden steeds in vertrouwde omgeving met behulp van twee microfoons live opgenomen. Het leverde een bijzonder fraai album op, wat zeker een vervolg verdient. Follow Them True is weer een echt groepsalbum geworden, alhoewel Ian en Nicola samen zeven nummers schreven en de overige van arrangementen hebben voorzien.  De thema’s op het album zijn rituelen en cycli. Het repertoire is minstens zo radicaal en urgent als op het debuut, het niveau van de songs is echter hoger. De liedjes worden uiteraard op authentieke wijze gezongen door Nicola met haar vette Cockney accent, Unquiet Grave zelfs a capella. Daarnaast is er ook een fraaie instrumentale uitvoering te vinden van de bekende traditional Abbots Bromley Horn Dance, genoemd naar de gelijknamige stad én de oudst bekende dans van Engeland. Net als op hun debuut weten ze de soms stokoude muziek urgent en vitaal te laten klinken. Uncut noemde ze niet voor niets “Britain’s most exciting new folk band”. Met Follow Them True bewijzen ze dat andermaal te zijn.  
Theo Volk
Releasedatum: 26 januari 2018 Eigen beheer

Rosemary & Garlic - Rosemary & Garlic


Meer dan tien jaar geleden fietste Anne van den Hoogen met haar discman door de polder naar school vaak luisterend naar haar lievelingsalbum uit die tijd, Parachutes van Coldplay. Ze kon toen nog niet bevroeden dat ze recent samen met Dolf Smolenaers als het duo Rosemary & Garlic bij hetzelfde label als Coldplay terecht zou komen. Precies drie jaar geleden brachten ze in eigen beheer hun EP The Kingfisher uit. De titel is een verwijzing naar de op de hoes afgebeelde ijsvogel. De natuur speelt een belangrijke rol in hun liedjes op deze EP. Vooral het nummer Old Now is erg populair op Spotify, intussen meer dan negen miljoen keer gestreamd.  Van het debuutalbum Rosemary & Garlic zijn de eerste twee nummers intussen reeds opgenomen in de bekende playlist van Spotify, The most beautiful songs in the world. De songs kwamen in alle rust tot stand in hun Utrechtse studio. Net als op hun EP speelt ook nu weer de natuur een belangrijke rol. De muziek doet niet alleen vaak dromerig aan, maar is tevens een ode aan de dromers. “Het gaat ook over eenzaamheid en authenticiteit, het zet de vreemde ziel, de outsider, voorop en omarmt hem in zijn eigenheid”. De hemelse, heldere stem van Anne wordt vaak door fraaie piano- of elektronicabijdragen van Dolf begeleid. Soms hoor je wat invloeden terug, zoals de subtiele verandering van akkoorden (Nick Drake), vervreemdende ritmes (Patrick Watson) en soms de invloed van Sufjan Stevens. Rosemary & Garlic is sprankelend, lichtvoetig, maar heeft daarnaast diepgang en zal daarom een zeer grote groep muziekliefhebbers gaan aanspreken.
Theo Volk
Releasedatum: 12 januari 2018 Nettwerk / V2
Rosemary & Garlic live:
11-1 HOOFDDORP: Café Live
13-1 VLAARDINGEN: De Kroepoekfabriek
20-1 GRONINGEN: Eurosonic/Noorderslag

Whitherward - The Anchor


Het indie-folkduo Whitherward, bestaande uit Ashley E. Norton en Edward Williams, omschrijft hun muziek als : “A little bit Simon and Garfunkel, a little bit Civil Wars, a whole lot of fun”. Denk dan echter meer aan Civil Wars dan aan Simon and Garfunkel. Het duo toert erg veel en hun debuutcd The Anchor (vooraf gegaan door drie EP’s) kan eigenlijk grotendeels gezien worden als een verslag van het leven op tournee.  Deaf, Dumb and Blind stond overigens al op Vulnerable. De zang van het duo staat uiteraard centraal, maar daarnaast is er een prominente rol weggelegd voor Stefanie Groot (akoestische en elektrische viool, mandoline, klokkenspel). Veelal beweegt men zich in het folkidioom, uitzondering op die regel is het heerlijke, soulvolle Parallel Universe, waarin zelfs een klein gedeelte wordt gerapt. Ook in afsluiter Wasteland wordt het experiment niet geschuwd. In het nieuwe jaar staan alweer de nodige shows op het programma, ook in Europa, helaas (nog) niet in Nederland. Zojuist meldde Peter van Zeijl me dat ze in het weekend van 20  juli te zien zullen zijn in hun Podiumcafé Peter en Leni te Steendam.
Theo Volk
Uitgebracht in eigen beheer




Alela Diane - Cusp


Al sinds haar doorbraakalbum The Pirate’s Gospel uit 2006 heb ik een groot zwak voor de Amerikaanse singer-songwriter Alela Diane Menig. En dat is niet alleen vanwege haar prachtige stem, maar ook omdat ze gewoon eigenzinnig haar eigen muzikale wegen bewandelt. Zich totaal niets aantrekkend van trends en schrijvend over haar eigen gevoelens. Op Cusp staat het moederschap centraal. De elf songs werden in slechts drie weken geschreven tijdens haar verblijf in Caldera, Oregon. Geheel in haar eentje, voor zich zelf eten bereidend en liedjes schrijvend bij een houtkachel. Het creatieve proces kwam volledig tot ontplooiing en leverde elf bloedmooie songs op. Vaak speelt de piano een centrale rol, zoals in opener Albatross. Kers op de taart is echter de trompet. Ze zingt dat ze graag een albratros zou zijn, zodat ze een beter overzicht zou hebben op haar leven : “I rather be an albatross, looking back on what I left behind”. Zoals gewoonlijk zijn haar teksten zeer de moeite waard, zoals de vooruitgesnelde single Émigré al bewees. Op fraaie wijze beschrijft ze het relaas van bootvluchtelingen en in het bijzonder van moeders en kinderen. Maar meestal gaat het over haarzelf en haar directe omgeving, zoals Never Easy, wat over haar moeizame relatie met haar moeder gaat. Echter een ding is veranderd sinds Alela zelf moeder geworden is. Ze beseft nu dat haar moeder meer van haar houdt dan zij ooit van haar moeder zal kunnen houden. Het zijn slechts wat voorbeelden van het fraaie repertoire op dit album, zonder enige twijfel haar mooiste tot nu toe. Het concert op 29 januari is al uitverkocht, maar in april komt ze terug om dit ijzersterke repertoire ten gehore te brengen.       
Theo Volk
Releasedatum : 9 februari 2018 Allpoints