Damien Jurado - The Horizon Just Laughed


Op 22 maart was Damien Jurado nog hier voor opnames voor de bekende Twee Meter sessies, overigens niet zijn eerste sessie daar. 13 april was hij alweer terug om bij Concerto zijn nieuwe album te komen voorstellen en de nodige interviews te geven. De singer-songwriter uit Seattle is erg geliefd in Nederland en dat is terecht. Hij heeft intussen al een imposant oeuvre opgebouwd met als voorlopige hoogtepunt Maraqopa.  Op dat album experimenteerde hij met opvallende ritmes en abstracte songstructuren. Zijn werk wordt beïnvloed door grote namen als Nick Drake, Neil Young, Bob Dylan, Lou Reed en Randy Newman. The Horizon Just Laughed is intussen zijn dertiende album en hij is er bijzonder trots op. Vooral omdat hij het deze keer in zijn eentje produceerde. Hierdoor voelt het album persoonlijker aan dan de twee voorgaande. Hij ging anders te werk dan op alle  voorgaande albums. Zo begon hij er aan te werken zonder iemand er van te voren op de hoogte stellen. Hij schreef tien, zonder uitzondering, ijzersterke liedjes, die bijzonder snel weten te overtuigen. Vanaf de opener Allocate weet direct dat het snor zit. Soms gebruikt hij wat meer begeleiding, maar ook in kleiner gehouden songs als Over Rainbows and Rainier weet hij de luisteraar volledig aan zich te binden. En natuurlijk is het altijd weer een genot om zijn stem te horen. The Horizon Just Laughed behoort tot zijn beste werk, sterker nog, is van hetzelfde niveau als Maraqopa. Mocht U tot aanschaf over willen gaan, dan is het album in Nederland volgens mij het goedkoopste hier.
Theo Volk
Releasedatum: 4 mei 2018 Secretly Canadian

Pieter Vermeyen - Hygge


Aan stilzitten heeft hij een broertje dood. Naast zijn voltijds baan als strateeg citymarketing en communicatie bij zijn geliefde stad Antwerpen, regelt hij ook nog eens veel voor feestzalen Gambrinus. Componeren gebeurt laat op de avond en in het weekend. De interesse in muziek begon op achtjarige leeftijd in 2001 toen hij zijn eerste pianolessen van zijn oma kreeg. In zijn jeugd absorbeerde hij muziek uit diverse genres, van Nightwish tot Bob Marley en van Rihanna tot Schubert. Om zich verder te ontwikkelen nam hij eerst lessen compositieleer bij Bram van Camp, later ging hij in de leer bij Wim Henderickx en Diederik Glorieux. Naast interesse in neoklassieke muziek kwam er een grote fascinatie voor elektronische muziek, met name ambient muziek. De wijze van componeren omschrijft Pieter zelf als volgt : “Ik componeer achter de piano, al improviserend met verschillende lagen achter elkaar. Nadien schrijf ik het uit op partituur, herwerk ik het in Ableton, oefen ik het in en probeer ik het nog verder op punt te stellen. Vaak schrijf ik een eerste deel van een stuk uit om nadien weer nieuwe inspiratie te krijgen voor een vervolg.”.  Zijn eerste proeve van bekwaamheid verscheen twee jaar geleden, getiteld Inuit. Vier composities met  titels ontleend aan de taal van de inwoners van Groenland (behorend tot Denemarken). Wellicht is dat de reden dat de titel van zijn debuutalbum Hygge en de titels van de composities in het Deens zijn. Op fascinerende wijze weet Vermeyen de luisteraar te boeien door de combinatie van rustig, repeterend pianospel , elektronica en veldopnames. Hij heeft zijn recorder vaak bij zich als hij op stap gaat. Zo hoor je bijvoorbeeld in Lykke het geluid van een koelkast en een watersproeiertje in een huisje in Sardinië. In Fjaele hoor je de treinen van Antwerpen-Zuid en in Taenke het klotsende water aan een baai in Malta. Een aantal van die veldopnames werden gemaakt door Michel de Vry, ook verantwoordelijk voor de gitaartrucks in Lykke. In Turde is een tweede piano te horen, bespeeld door Iman Mohammad en de saxofoon van Sebastian Fischer. Hygge is een album om te ondergaan en/of heerlijk bij weg te dromen. Bij mij gedijt het album het beste op de vroege ochtend of later op de avond. Imponerend en fascinerend debuut.     
Theo Volk
Releasedatum: 6 april 2018 Wool-E Discs

Audun Skjølberg - Last Days on Earth


Last Days in Earth is inmiddels het derde album van Noorse singer-songwriter Audun Skjølberg. De jaren zeventig is nooit ver weg in zijn muziek. Niet zo verwonderlijk, want hij groeide op met het luisteren en naspelen op zijn goedkope gitaar van de platencollectie van zijn ouders. In de pers wordt hij vooral vergeleken met James Taylor. Op Last Days on Earth mixt hij folk, blues en soul met energieke pop en rock met af en toe een snuifje psychedelica. Naast James Taylor hoor je de invloed terug van Tim Hardin, Paul Simon, Bob Dylan, maar ook van de zeventiger jaren westcoast muziek. En in de poppy songs is zelfs de invloed van The Beatles hoorbaar. Het retro geluid wordt nog eens versterkt door het gebruik van zijn oude Silvertone gitaar uit 1960, opgenomen met een Wunder CM 12 microfoon. Toch bezit Skjølberg genoeg eigens om te kunnen boeien. De uptempo titelsong is zeer aanstekelijk, maar zijn zang komt toch het best tot zijn recht in de rustigere nummers. Alle acht nummers schreef hij zelf, waarbij vooral opvalt dat hij zich thuis voelt in diverse genres.
Theo Volk   
Releasedatum: 20 april 2018 Snowville Recordings

Michelle David - The Gospel Sessions Vol. 3


De afgelopen periode werd Michelle getroffen door het verlies van dierbaren. Gelukkig vond ze troost in haar geloof. Daarnaast gaf ze uiting aan haar intense verdriet door het schrijven van nieuwe liedjes. De laatste jaren waren erg succesvol voor de van oorsprong Amerikaanse zangeres. Ooit was ze hier na een musical blijven hangen, omdat ze haar hart verpandde aan ons land en zijn bewoners. Haar carrière onderging een belangrijke wending, nadat ze Onno Smit en Paul Willemsen ontmoette, met wie ze een uitstekende creatieve wisselwerking heeft. Geheel onverwacht werd het  basale The Gospel Sessions Vol. 1, wat een zoektocht werd naar de oorsprong van de gospel, een groot succes. Deel twee werd ook een zoektocht naar de wortels van de muziek, waarvan het drietal houdt. Beide albums werden uiterst lovend ontvangen, waaronder door Oor. Door het grote verdriet wat op haar pad kwam is The Gospel Sessions Vol. 3 haar meest persoonlijke album geworden. Bovendien vond het trio de sound, waar men naar op zoek was, muziek teruggebracht tot het essentiële. Dit keer liet men zich vooral inspireren door de beginjaren van de funk en soul. Of in de woorden van Onno Smit : “Volume I en II waren voor ons een zoektocht en een reis naar het vinden van de wortels van de muziek waar wij van houden, maar ook naar het vinden van ons geluid, onze stem. Op Volume III hebben we die gevonden. Zowel live als in de studio. Het is onze interpretatie van gospel, gewikkeld in een dekentje van soul, blues, jazz en afrobeat. It’s a record that will blast from your speakers in Technicolor!” . The Gospel Sessions Vol. 3 is een bijzonder overtuigend album geworden, met ingetogen prachtsongs als Tell Me Why, Give it to Him(met lekker koortje) en Walk with Me. En daarnaast spetterende en ritmische songs als Up Above My Head en Proverbs 3. De komende tijd zal het album volop gepromoot worden door middel van concerten, waaronder op Pinkpop, voor meer informatie kijk hier. The Gospel Sessions Vol. 3 zal ongetwijfeld de populariteit van Michelle en haar mannen nog verder vergroten.
Theo Volk
Releasedatum: 27 april 2018 Excelsior Recordings

Alex Highton - Welcome to Happiness



Zijn debuutalbum Woodditton Wives Club ontdekte ik een jaar of acht geleden via Popmagazine Heaven. Recensent Eric van Domburg Scipio was dermate enthousiast, dat ik niet anders kon doen dan gaan luisteren. Een zeer sober album met breekbare liedjes, waarin hij zingt over een moeilijke periode in zijn leven, waar hij vooral dankzij zijn vrouw Patricia overheen kwam. Op opvolger Nobody Knows Everything kiest de van oorsprong uit Liverpool afkomstige Highton ruimschoots voor het experiment. Het album had trouwens een Nederlands tintje, want de foto’s ervoor werden gemaakt in Nederland door een Nederlandse vriend, die hij in zijn roerige tijd in Londen had leren kennen. Intussen is Alex een echte familieman geworden, die met zijn vrouw en twee dochters in het landelijke Cambridgeshire woont. Voor Welcome to Happinness experimenteerde hij in zijn thuisstudio er lustig op los. Naast grote held Harry Nilsson (af en toe post Alex youtubefilmpjes van Nilsson op zijn Facebookpagina) heeft hij vooral een  voorkeur voor electropop. Dan wordt al duidelijk in de aanstekelijke opener Benny Is a Heartbreaker. Maar naast electropopinvloeden, hoor je bijvoorbeeld ook Can, Steely Dan, Beck, Serge Gainsbourg en Bowie terug. De synthesizer speelt een belangrijke rol, maar ook duiken er  regelmatig heerlijke blazers en strijkers op. Ook dit keer Nederlandse inbreng  door het meespelen van rock- en metalgitarist Boudewijn Bonebakker. Overigens zijn niet alle nummers even gemakkelijk te doorgronden als de opener. Sommige liedjes geven pas na veelvuldig luisteren al hun geheimen prijs. Met Welcome to Happiness levert Alex voor de derde maal op rij een prachtalbum af. Mocht U eventueel tot aanschaf overgaan, dat is het album volgens mij in Nederland hier het gunstigst geprijsd.
Theo Volk

Releasedatum: 20 april 2018 BB Island

Website: http://alexhighton.co.uk/


Melanie Dekker - Secret Spot


Melanie Dekker werd geboren in Calgary, maar woont sinds haar vijfde in Vancouver. Maar met een oer-Hollandse naam als Dekker moet je natuurlijk wel Nederlandse voorouders hebben. Haar Nederlandse wortels voeren voornamelijk terug naar Bloemendaal en Amstelveen. Van 1992 tot 1995 speelde Melanie in country en rock coverbands, totdat er door het vele optreden blijvende schade aan haar stembanden dreigde. Het werd het startsein om in die noodgedwongen pauze eigen songs te gaan schrijven. Tevens besloot ze voortaan minder en solo te gaan spelen. In 1997 volgde haar debuutalbum Impulsive met zelf geschreven liedjes. Sinds 2003 toert ze solo regelmatig door Noord-Amerika en Europa, met name in Duitsland is ze erg populair. Die populariteit daar dankt ze aan fans, die haar in Noord-Amerika in wintersportressorts zagen optreden en haar uitnodigden in Duitsland te komen toeren. Ze nam in Europa drie live albums op, Live + Lekker, Lekker Dekker en Lekker, eh. De laatste ook met opnames gemaakt in Nederland. Ook schreef ze songs samen met anderen, een ervan met de bekende filmspeler Sean Penn. Bekendheid kreeg ze vooral dank zij haar liedje I Said I, wat gebruikt werd voor een bekende Amerikaanse soapserie. Vorige maand verscheen haar nieuwe album Secret Spot, dat zich vooral kenmerkt door de variatie. Ze wisselt aanstekelijke uptempo nummers als Front Row en het titelnummer af met prachtige, ingetogen songs als afsluiter When It’s Over. Melanie schreef alle nummers zelf, met uitzondering van de titelsong dat gecomponeerd werd door Allan Rodger. Grote favoriet is Better When We Do, mede door haar bijdrage op Wurlitzer en haar fraaie zang, raakt ze bij mij dezelfde gevoelige snaar als Wendy Webb. Momenteel toert Melanie anderhalve maand voornamelijk in Duitsland. Dat veel Duitsers Melanie adoreren is mij volkomen duidelijk.   
Theo Volk
Releasedatum : 2 maart 2018 Elephant Ears Entertainment

Johanna Sillanpaa - From This Tide


Johanna Sillanpaa komt oorspronkelijk uit Zweden, maar al geruime tijd woonachtig in Canada. Met haar heldere, soulvolle stem wist ze al vele harten te veroveren. Ze voelt zich net zo goed thuis in een intieme nachtclub als op het Montreal Jazz Festival, waar ze speelde voor een immense menigte van zestigduizend man. From This Side verscheen reeds een jaar geleden, maar is absoluut nog de moeite waard om besproken te worden. De titel is een verwijzing naar haar live optredens. Getracht wordt haar live geluid zo goed mogelijk te benaderen. Het resultaat is een redelijk ingetogen album, waarop ze door uitstekende musici wordt begeleid. De piano wordt beroerd door Chris Andrews, die ook een aantal liedjes componeerde met Johanna en bovendien sommige arrangeerde. Verder de fantastische trompettiste Ingrid Jensen, die af en toe de hoofdrol opeist.  Daarnaast op drums Tyler Hornby en JUNO winnaar George Koller. Vooral eigen werk, maar ook drie vertolkingen van klassiekers. Everything I’ve Got Belongs to You van Rodgers & Hart, Blue Skies van Irving Berlin en Woodstock van Joni Mitchell. De uitvoeringen zijn redelijk smooth, maar gelukkig niet te. Bovendien waagt Johanna zich niet aan vocale acrobatiek, een euvel waar jazz zangeressen zich nog weleens aan willen vergrijpen. From This Tide wist mij zeer snel te overtuigen, misschien U ook wel.   
Theo Volk  
Releasedatum: 7 april 2017 Chronograph Records

Flav Martin & Jerry Marotta - Soul Redemption


Goede vrienden Martin en Marotta besloten eindelijk eens samen de studio in te duiken, wat resulteerde in het zeer relaxte album Soul Redemption. Beiden zijn gepokt en gemazelde muzikanten. Zo werkte Flav Martin onder anderen samen met  Suzanne Vega, David Crosby en Al Stewart. De staat van dienst van Marotta is nog indrukwekkender ; Robert Fripp (op Exposure), Joan Armatrading, Elvis Costello, Mary Black, Peter Gabriel, Tears for Fears , Paul McCartney, Sarah McLachlan, Rory Block, Suzanne Vega, Michelle Shocked, John Mayer en vele anderen. Ze nodigden nog een aantal goede vrienden uit om mee samen te werken, bassist Tony Levin (King Crimson), pianist Peter Primamore, gitaristen Thor Jensen en Mark Shulman en accordeonist en harmonicaspeler Gary Schreiner. Ervaren producer Marotta heeft bij de anderen duidelijk het beste naar boven gehaald, want Soul Redemption klinkt heerlijk ontspannen. Je waant je af en toe onder de stralende zon op de stranden van Rio de Janeiro. Niet vreemd om dan een titel tegen te komen als Rio de Janeiro. Af en toe roept de muziek herinneringen op aan de jazzy popmuziek van Steely Dan en dan vooral aan hun heerlijke debuutalbum Can’t Buy a Thrill. In Drinking Song lijkt het of de betreurde, aimabele Toots Thielemans is aangeschoven om een deuntje mee te spelen. Wat ook bijdraagt aan de relaxte sfeer is de zang van Flav Martin, die overigens bijna alle nummers schreef. Twee covers, waaronder een opmerkelijke, tweetalige versie van Tell Me to My Face van The Hollies en een heerlijke vertolking van Cosa Hai Messo Nel Caffé, wat omgedoopt werd tot Coffee Song. Helaas zie ik nog geen Nederlandse release aangekondigd staan. Het album is in ieder geval te koop via Amazon. De komende maanden als de zon wat vaker zal gaan schijnen, zal Soul Redemption nog regelmatig bij mij uit de speakers schallen.      
Theo Volk
Releasedatum:  1 maart 2018 Olin-McGraw


Hannah Read - Way Out I’ll Wander


Multi-instrumentalist Hannah Read komt uit Schotland, maar is woonachtig in Brooklyn, New York. Hannah kreeg vorig jaar als lid van de supergroep Songs of Separation, met daarin grote namen als Karine Polwart en Eliza Carthy, de nodige bekendheid.  Hun album won trouwens terecht de prijs album van het jaar bij BBC Radio 2 Folk Awards. Hannah studeerde aan The City of Edinburgh Music School, The American School of Modern Music in Paris en de fameuze Berklee College of Music in Boston. Op Way Out I’ll Wander combineert Hannah op unieke wijze haar Schotse folkroots met de americana van de andere kant van de oceaan. Het is de langverwachte opvolger van haar debuut ep Wrapped in Lace uit 2012. Haar ingetogen liedjes handelen over mijmeringen over thuis, reizen, liefde en verdriet. Deze release was zeker aan mijn aandacht ontsnapt, maar gelukkig tipte Marco Geene me (nogmaals bedankt!). Way Out I’ll Wander wist ondanks het ingetogen karakter en zeer subtiele arrangementen mij zeer snel te overtuigen en behoort voor mij tot de fraaiste releases van 2018 tot nu toe.    
Theo Volk
Releasedatum: 23 februari 2018 Hudson Records

Knut Reiersrud Band - Heat


Eind februari zag ik al op de Facebookpagina van operazanger en jazz tenorsaxofonist Håkon Kornstad een enthousiast bericht staan over Heat van de Knut Reiersrud Band. Beiden werkten in 2007 samen op Kornstad’s album Single Engine. Van huis uit is Knut Reiersrud een blues gitarist. Zijn broer en hij kochten ooit een gitaar na het zien van Buddy Guy en Muddy Waters op tv. In de afgelopen decennia verbreedden echter de muzikale interesses van Knut. Zo reisde in hij in 2007 naar Teheran, Iran om muziek voor The Vahdat Sisters te arrangeren en nam er een live cd op, Songs from a Persian Garden. Dit album zorgde voor de nodige ophef daar, omdat het voor vrouwen verboden is om in het openbaar te zingen. Tevens produceerde hij het album Scent of Reunion van Mahsa Vahdat en de bekende blues- en soulzanger Mighty Sam McClain. Intussen werkte hij al mee aan meer dan driehonderd albums en trad hij meer dan zes duizend keer op en heeft dan altijd acht verschillende gitaren bij zich. Al zijn ervaring en muzikale interesses komen op voortreffelijke wijze aan bod op Heat. Wat direct opvalt bij het luisteren is de opvallend relaxte sfeer, denk daarbij vooral aan de muziek van J.J. Cale. Hij wordt omringd door uitstekende musici als Nikolai Hængsle Eilertsen (Band of Gold) en David Wallumrød. Muzikaal gezien is het aanbod erg gevarieerd. De titelsong The Heat is geïnspireerd op het Billy Roberts nummer Hey Joe, vooral bekend geworden door Jimi Hendrix. Ook verloochend hij zijn Noorse afkomst niet, zo hoor je in April March de eeuwenoude traditional Nystev terug, dat zijn oorsprong had in het Setesdal. Monstermaster is afgeleid van de Iraanse folk song Chahar Pare. Zelfs klassieke invloeden zijn terug te horen, Wood is geïnspireerd door Benjamin Britten. De afsluiter is een korte instrumentale versie van het thema van Bach’s wereldberoemde cantate 147, Jesus bleibet meine Freude. In zijn zang hoor je afwisselend de invloed van Curtis Mayfield, Muddy Waters, Eric Clapton, John Lennon en Cat Stevens. Ondanks de relaxte sfeer van Heat, spreekt hij in een aantal nummers, waaronder Sacred Mama en Wood, zijn bezorgdheid uit over het milieu. Die relaxte sfeer en grote variatie maken Heat tot een onweerstaanbaar schijfje.   
Theo Volk
Releasedatum: 13 april 2018 Jazzland

The Old Ditch Riverhoppers - Long Done Gone


Het kwartet The Old Ditch Riverhoppers komt uit Utrecht, maar heeft hun hart verpand aan old time bluegrass. Zo zelfs dat frontman Jabe Piter Faber (zang, gitaar en banjo) in 2016 naar Amerika vertrok om zich te verdiepen in het bluegrass banjospel en de geschiedenis ervan. Hij maakte een rondreis door staten als Virginia, Kentucky en North Carolina. Hij jamde er met een ver familielid van Earl Scruggs, speelde op de veranda van het huis, waar ooit Bill Monroe woonde. Bovendien leverde het de inspiratie om tijdens het verblijf het nummer Black Mountain Moonshiners te componeren. Collega Maurits Mekenkamp (zang, mandoline en viool) leverde vier composities aan, onder anderen opener en titelsong Long Done Gone en Jolene. De band wordt gecompleteerd door Franke Kooistra (zang en contrabas) en Martijn Koetsier (gitaar en dobro). Naast eigen werk een drietal uit public domain. Uiteraard ook een compositie van hun grote voorbeeld, The Stanley Brothers, getiteld The Kitten & The Kat. Het was hun uitdaging om hun eigen werk met dezelfde authenticiteit en kracht te spelen als de oude traditionals, hetgeen uitermate goed gelukt. Je hebt trouwens het idee te maken te hebben met doorgewinterde Amerikaanse muzikanten. Op het klaphoesje staat de nodige achtergrondinformatie over de songs vermeld. Voor de releaseshows zie hier onder.       
Theo Volk
Releasedatum: 6 april 2018 Eigen beheer
The Old Ditch Riverhoppers live:
07-04 HENGELO: Metropool
08-04 HOORN: Huis Verloren
11-04 GRONINGEN: Vera, grote zaal
18-04 DEVENTER: Het Burgerweeshuis

Orquesta Akokán - Orquesta Akokán


In de vorige twee decennia luisterde ik met grote regelmaat naar Latin muziek, onder anderen naar het populaire Buena Vista Social Club en de salsa van Grupo Galé. Grote favoriet in die dagen was het album Pa’l Bailador van Johnny Polanco. Regelmatig kocht ik via speciaalzaak Most Wanted in Amsterdam de nieuwste interessante releases en was ik ook diverse malen te vinden op de Antilliaanse Feesten in Hoogstraten, het grootste festival in Europa op het gebied van Latin muziek. Overigens een festival met een lange traditie, want ze zijn dit jaar al toe aan de 36ste editie. Door privéomstandigheden verwaterde mijn belangstelling voor het genre. De hoes van het debuutalbum Orquesta Akokán trok echter mijn interesse. Het is een zeer prettige hernieuwde kennismaking geworden met Latin en mambo in het bijzonder. Het album is een hommage aan de mambomuziek uit de jaren veertig en vijftig. Orquesta Akokán bestaat uit zestien uitstekende, voornamelijk Cubaanse muzikanten. Akokán betekent overigens vanuit het hart of de ziel. Het gezelschap wordt aangevoerd door veteraan zanger José “Pepito” Gómez, die de groep oprichtte en samenstelde, onder anderen uit leden van Irakere en Los Van Van. Het album werd live opgenomen op geheiligde grond, de Areito Studios, hartje Havanna. Het album verschijnt op Daptone, wat recent twee belangrijke troeven verloor, de betreurde Charles Bradley en Sharon Jones. Met Orquesta Akokán voegen ze echter een gloednieuwe troef toe.
Theo Volk
Releasedatum: 30 maart 2018 Daptone

André van den Boogaart en De Tornado’s - Op de Terugweg van Nergens


Een paar jaar geleden zag André het niet meer zitten, want zijn muziekcarrière lag op zijn gat. De band Bradley’s Circus, waarin hij gitarist was, hield op te bestaan. Bovendien vloeiden er geen nieuwe liedjes meer uit zijn pen. Maar al gauw kwam het besef, dat werken voor een baas niets voor hem zou zijn en dat muziek maken het enige is, wat hij kan en wil. Begin januari vorig jaar maakte hij tijdens een persconferentie “De Comeback van een Onbekende Legende” bekend en stelde hij zijn geweldige nieuwe begeleidingsband De Tornado’s voor. Ook startte hij met succes een crowdfunding voor een nieuw album en ging naarstig aan de slag om nieuwe liedjes te creëren. Zoals altijd put hij ook op Op de Terugweg van Nergens uit eigen ervaringen of uit die van naasten of bekenden. Inspiratie voor het titelnummer vond hij in Tsjechië te midden van vele velden vol zonnebloemen, die allemaal op elkaar leken. Op een gegeven moment had hij geen idee meer of hij ergens al eens eerder geweest was. Er ontbreken uiteraard ook dit keer geen liedjes, waarin drank en relaties een rol spelen. Opener Dronken Tranen handelt over een vrouw zonder succes in de liefde en haar tijd verdoet met zich dagelijks met drank te laten vollopen en zich te zwelgen in melancholie, maar helaas “dronken tranen troosten niet”.  En in De Drank schetst André een eerlijk beeld van zichzelf :
“Een leeg kratje Beerze bier en dertig Jezussen aan het kruis
De aanrecht vol met rotzooi, het gasstel vies en vuil
en de plaats staat vol met onkruid en de verf bladdert af
Alle vrouwen in mijn leven ze zullen dansen op mijn graf
De drank heeft me lief gehad vannacht
de drank heeft me vannacht weer liefgehad
ze streelde mijn ziel, haar lippen voelde zacht
de drank heeft me vannacht weer liefgehad”

In Brandend Land bezingt hij een veranderend Nederland, dat hij niet meer herkent en waar hij zich niet meer thuis voelt vanwege de verhitte maatschappelijke discussies en vooroordelen. Twee verhaallijnen lopen door elkaar in Kruisweg-erotiek, de kruisweg van Jesus en een sensuele belevenis, die plaatsvond aan de Kruisweg op het Mariapark in het Belgische grensplaatsje Meersel-Dreef. Favoriete tekst is die van Het Gooi van het Zuiden, waarin André op messcherpe wijze de bewoners van een wijk van beter gesitueerden in Tilburg fileert :

“De vrouwen rijden rond in een cabrio. Een zonnebril en een tas van Louis Vuitton. Ze gedragen zich als sterren van het witte doek, maar ze kunnen eigenlijk niets. Maar heb je het al gehoord dat ze heel belezen zijn want ze lazen laatst nog “Huidpijn”.”

André woonde twee jaar lang in wijk de Blaak, bij zijn inmiddels ex-vriendin, maar intussen is hij weer teruggekeerd naar zijn oude vertrouwde volksbuurt.  Aandoenlijk is afsluiter Vlo, over een vrouw die haar hele leven gepest werd en hoe ze daarmee omging. Muzikaal gezien is het smullen geblazen met begeleiders als Joost Verbraak (Ralph de Jongh, Margriet Eshuijs), Jan van Bijnen (Rob de Nijs, Freek de Jonge en Claudia de Breij), Yori Olijslagers (Kyteman Orchestra) en Joris Verbogt (Bradley’s Circus). Regelmatig waan je je in het zuiden van de Verenigde Staten, maar soms hoor je ook de invloed van Tom Waits ten tijde van Swordfishtrombones. De geweldige productie was in handen van Olijslagers. Op de hoes staat trouwens de bestelbus van André afgebeeld, die hij gekscherend Blinkie noemt. Op zijn derde album Op de Terugweg van Nergens weten André en zijn fantastische begeleiders zowel tekstueel als muzikaal diep te raken en leveren daarmee een urgent én verslavend album af.

Theo Volk

Releasedatum: 12 april 2018 Eigen beheer
André van den Boogaart en de Tornado’s live:  
12 april – Club Smederij, Tilburg
18 april – De Rozenknop, Eindhoven
23 april – Torpedo Theater, Amsterdam (solo)
25 april – Burgerweeshuis, Deventer
29 april – Houtje Touwtje Stro-Gebouwtje, Breda
10 mei – Mijl op Zeven, Ospel


Anna & Elizabeth - The Invisible Comes to Us


Het non-profit label van het Smithsonian Institution, Smithsonian Folkways Recordings, staat al zeventig jaar garant voor fraaie releases op het gebied van traditionele muziek. Zeer recent brachten ze nog de sublieme compilatie Hot Jazz, Cool Blues & Hard-Hitting Songs van Barbara Dane op de markt. Onlangs wisten ze het eigenzinnige folkduo Anna & Elizabeth te strikken voor hun label. The Invisible Comes to Us is inmiddels hun derde album. Hun inspiratie vonden ze voor een groot deel bij veldopnames lang geleden gemaakt door Helen Hartness Flanders. Zij verzamelde folk ballades afkomstig uit New England, maar vooral uit het Verenigd Koninkrijk en Ierland. Zij werkte in 1939 samen met de legendarische Alan Lomax. Soms klinken de songs redelijk conventioneel, maar bij tijd en wijle ook schurend en experimenteel. Met name By the Shore en Farewell to Erin zal voor de meeste luisteraars even wennen worden. Aan de hand van medeproducer Benjamin Lazar Davis (Cuddle Magic) weten ze stokoude traditionals met veel succes nieuw leven in te blazen. Naast traditionals ook een eigen compositie, vorig jaar geschreven samen met Davis, getiteld Woman Is Walking.  Hun bijzondere stemmen worden vaak begeleid door subtiele instrumentatie. Ze kunnen wat mij betreft gerekend worden tot de vaandeldragers van de vernieuwers van traditionele muziek. fROOTS noemde The Invisible Comes to Us al een meesterwerk, volgens mij hebben ze gelijk.
Theo Volk
Releasedatum: 30 maart 2018 Smithsonian Folkways Recordings

Joan Shelley - Rivers & Vessels


Tot de fraaiste releases van vorig jaar behoorde Joan Shelley van Joan Shelley. Dat album betekende voor haar een doorbraak naar een groter publiek. Het leverde Joan onder anderen een optreden bij het populaire programma Later… with Jools Holland op. Joan bezit een van de fraaiste stemmen, die ik ken. Gelukkig kunnen we sinds gisteren ons weer te goed doen aan een zeer smakelijk tussendoortje, de ep Rivers & Vessels, gevuld met covers. De instrumentatie is zeer sober, zang, bas, drums en akoestische gitaren. Op vier van de zes nummers zingt Joan duetten met Bonnie “Prince” Billy, Daniel Martin Moore, Julia Purcell en Doug Paisley. Opener Time Has Told Me van Nick Drake en de afsluiter, de traditional Silver Whistle zingt ze alleen. Verder worden Magnolia van J.J. Cale, traditional Pretty Little Miss, The Bridge van Dolly Parton en How Sad How Lovely van de minder bekende singer-songwriter Connie Converse vertolkt. De opbrengsten via haar Bandcamppagina gaan trouwens volledig naar een goed doel, de Kentucky Waterways Alliance.
Theo Volk
Releasedatum: 28 maart 2018 Eigen beheer


Rory Gallagher remasters


Zo’n twee weken geleden verschenen via Universal een groot aantal opnieuw geremasterde albums van de legendarische Ierse bluesmuzikant Rory Gallagher. Menig generatiegenoot van mij was een fan van de sympathieke man met zijn tomeloze passie en inzet tijdens liveoptredens. Het waren vooral de live albums Live in Europe en Irish Tour ’74, die hem zijn grote populariteit bezorgde. Overigens had hij al voor zijn solocarrière de nodige bekendheid verkregen met de fantastische groep Taste. Met grote regelmaat trad hij op in Nederland, waaronder drie legendarische concerten in de jaren zeventig in het Turfschip in Breda. Zijn handelsmerk in die dagen was zijn houthakkersoverhemd met opgestroopte mouwen en natuurlijk zijn lange, spetterende optredens. Je kreeg toen echt waar voor je vijftien gulden. Hoe goed hij was bleek wel uit het feit, dat hij gevraagd werd na het vertrek van Mick Taylor om diens plek bij The Rolling Stones in te nemen. Helaas is Gallagher na zijn vroegtijdig overlijden in 1995 wat in de vergetelheid geraakt. Ten onrechte, want albums als Deuce, Tattoo, Bleuprint, Calling Card, Jinx en zijn live albums staan nog steeds als een huis. Het zijn gewone heruitgaves, dus de gewone tracklists zonder bonustracks, maar wel goedkoop geprijsd.
Theo Volk
Releasedatum: 16 maart 2018 Universal

The Decemberists - I’ll Be Your Girl


Het zal voor de doorgewinterde fans van The Decemberists even schrikken zijn geweest, vanwege de gewijzigde muzikale koers onder leiding van de nieuwe producer John Congleton ( St. Vincent). Op I’ll Be Your Girl speelt de synthesizer een belangrijke rol. Ondanks dat ik de groep vanaf het begin volg, had ik weinig moeite met het nieuwe geluid. Het werd trouwens tijd dat ze eens afweken van het gebruikelijke stramien van door folk beïnvloede rocksongs. Men ging op zoek naar een nieuw geluid geïnspireerd door de muziek van vooral New Order (bas), Depeche Mode en Roxy Music.  Vooral zanger en songschrijver Colin Meloy speelde, door zijn grote voorliefde voor Britse muziek, een belangrijke rol in de koerswijziging. Over het algemeen is het een geslaagd album, enige miskleun is het tenenkrommende en simplistische We All Die Young. Hoogtepunt is zondermeer Rusalka, Rusalka / Wild Rushes.  Ze zullen trouwens live in Nederland te zien zijn op 14 en 15 november.
Theo Volk
Releasedatum: 16 maart 2018 Rough Trade

Radio


Aanleiding voor dit stukje was het voorval vorige week tussen Giel Beelen en Tim Knol. Het was natuurlijk een smakeloze grap, die Beelen over de rug van Knol probeerde uit te halen. Beelen, een dj met een ego zo groot, dat er geen plaats meer in de studio is voor anderen. Laat staan voor artiesten, die in zijn studio worden uitgenodigd. Beelen doet voorkomen of men blij mag zijn in zijn show op te treden, terwijl het natuurlijk andersom is. Zelf kan hij namelijk niet meer dan een plaatje aankondigen en grove grappen uithalen en daar nog eens buitensporig voor betaald worden. Bovendien gaat hij aan het feit voorbij, dat de invloed van radio allang niet meer zo groot is als in de jaren zestig. Vooral jongeren zijn volgens mij helemaal niet meer geïnteresseerd in het medium radio. De doelgroep van radiomakers is naar mijn mening meer gericht op oudere luisteraars. Een zender als 40up is niet voor niets erg populair, net als Muziek Voor Volwassenen van Johan Derksen op Radio Rijnmond. Die luisteraars zijn, net als ik, opgegroeid in hun prille jeugd met zenders als Radio Luxemburg, Veronica en Noordzee. De tijd dat de radio en vooral tv eigenlijk nog in de kinderschoenen stond. Een van mijn allereerste herinneringen ooit was een hoorspel uit de serie Paul Vlaanderen, ergens beginjaren zestig. Vanaf midden jaren zestig kreeg ik belangstelling voor muziek en luisterde op een klein transistorradiootje naar de hitparademuziek van die tijd. De allereerste single, die ik mooi en interessant vond was This Strange Effect van Dave Berry, die toen in Nederland mateloos populair was. Mijn zus had zelfs een poster van hem op haar slaapkamer hangen. Het waren vooral de liedjes met een fraaie melodie, die me bijbleven, zoals de klassieker A Whiter Shade of Pale. Dat heeft mij muzikaal gevormd, nog steeds heb ik een voorkeur voor songs met sterke melodieën. Al spoedig begon ik interesse in radio te verliezen. Alleen de Dik Voormekaar Show en Radio Tour de France met Theo Koomen kon mij nog halverwege jaren zeventig nog voor radio interesseren.  Nadat op tv de tour de France live werd uitgezonden was mijn interesse voor radio geheel verdwenen. Sindsdien luister ik eigenlijk geen radio meer en volgens mij mis ik er weinig aan, maar misschien vergis ik me.
Theo Volk

Living Room Heroes - Welcome to the Circus


Het tweede album van Living Room Heroes verschijnt op Butler Records, het in 2014 opgerichte label van distributeur Bertus. Sindsdien brengen die een mix van binnenlandse en buitenlandse artiesten op de markt, waaronder bijvoorbeeld vorig jaar Mercy John en recent Claw Boys Claw. Ook Living Room Heroes is van Nederlandse bodem, maar klinkt meer Amerikaans dan veel collega’s aan de andere kant van de oceaan. Ooit begonnen als singer-songwriter duo groeide het uit tot een southern soul- en rockband met ballen. Welcome to the Circus is een erg gevarieerd album geworden. Het varieert van pop, rock, americana, diverse varianten van country tot aan ballades. Soms houdt men het klein en ingetogen, dan weer energiek en opzwepend, van rauw en vuil tot melodieus, maar bovenal is het authentiek en intens. Vooral dat intense aspect vind ik de grote kracht en charme van dit viertal. Daarnaast ligt hun muziek erg goed in het gehoor en blijven de songs snel hangen. In hun southern soul en rock is de invloed van New Orleans duidelijk aanwezig. Inspiratie vonden ze in de muziek van Dr. John, The Wood Brothers, The Black Crowes en Tedeschi Trucks Band. Opgenomen werd onder de uitstekende leiding van Gabriël Peeters in diens studio. Peeters speelde ook toetsen op Welcome to the Circus. De hoes werd gemaakt door bassist Matthieu Cleijne. Hun debuutalbum Days Well Spent werd in 2016 ten doop gehouden in een uitverkocht Merleyn. De releaseshow zal deze keer plaatsvinden in Doornroosje. Voor de data zie onder.
Theo Volk
Releasedatum: 30 maart 2018 Butler Records
Living Room Heroes live:
31-03 HARDENBERG: St. Louis Blues Tavern
01-04 NIJMEGEN: Doornroosje
07-04 ENSCHEDE: NiXenMeeR
27-04 EINDHOVEN: Blue Collar Theater
10-05 SCHIJNDEL: Rock Into Heaven Festival
13-05 BERGEN: Taverne
19-05 LICHTENVOORDE: Over De Top Festival
02-06 ZYFFLICH: Blues In Zyfflich
13-07 ENSCHEDE: Cafe Rocks

Durand Jones & The Indications - Durand Jones & The Indications


Soms loopt je leven anders dan gepland. Durand Jones had al eens gezongen in het kerkkoor, gedwongen door zijn oma. Het leverde zeer veel positieve reacties op, toch was het geen aanleiding voor Jones om zanger te worden. In de herfst van 2012 verruilde hij zijn geboortedorpje in Louisiana om op de Jacobs School Of Music van de Universiteit van Indiana altsaxofoon te gaan studeren. Totdat hij een keer op een open podium met een rock ‘n’ roll band Dock of the Bay stond te zingen voor een publiek van jonge dronken medestudenten. Die band werd The Indications. Hun inspiratie voor hun debuutalbum vonden ze bij obscure namen als The Ethics, Brothers Of Soul en The Icemen. Durand Jones & The Indications werd opgenomen in een ruimte, die de naam studio niet waardig was. Toch is dat niet aan de geluidskwaliteit te horen. De totale opnamekosten bedroegen exact 452,11 dollar. Uitgebracht werd het in 2016 op het kleine label Colemine Records. Door mond-tot-mondreclame kwam er steeds meer interesse, zowel van pers als publiek. Dat leidde uiteindelijk recent tot een terechte wereldwijde release op Dead Oceans. Het album wordt vooral gekenmerkt door de intense en authentieke voordracht van Durand Jones. Zelf moest ik direct bij beluistering aan Lee Fields denken. Maar in de pers worden ook vergelijkingen getrokken met Charles Bradley en Al Green. Binnenkort is de band live te bewonderen in Paradiso op 10 mei, 11 mei in AB, Brussel en op 7 juli op Rock Werchter. Dat zullen ongetwijfeld spetterende shows worden.
Theo Volk
Releasedatum: 16 maart 2018 Dead Oceans

The Carnivaleros - Tallsome Tales


Net als van voorganger Dreams Are Strange is de hoes van Tallsome Tales weer opvallend. Enigszins op elkaar gelijkend door de wolkenpartij als achtergrond. Dat is overigens niet de enige parallel die onderling getrokken kan worden. Na zo’n vijfentwintig jaar werd op het vorige album de muzikale samenwerking tussen frontman Gary Mackender en Karl Hoffman nieuw leven ingeblazen en wordt nu op succesvolle wijze verder bestendigd. Maar ook is het intussen zesde album Tallsome Tales weer een heerlijk muzikaal allegaartje. Zo waan je je in de opener Liquor, Vice, and Sin in Oost-Europa, een compositie met opmerkelijke percussie, tempowisselingen en speelgoedpiano. Vervolgens verhuizen we in de twee volgende nummers, Let’s Dance en Rudy Got Caught Again naar Amerika. Beiden zouden niet misstaan hebben op Kiko van Los Lobos. De eerste vanwege de drums en de ander vanwege de accordeon. Laatstgenoemde gaat over het criminele leven van ene Rudy. Gary omschrijft de liedjes als “songs of bad luck and love”. Bijzonder tragisch en fraai is Young Danny Lee, prachtig gezongen door Catherine Zavala. De teksten van Gary zijn bovengemiddeld goed en zijn terug te vinden op de website, net als de podcast met achtergrondverhalen over de liedjes . Met Catherine zingt Gary verderop ook het duet, Why Not Marry. Soms blijkt New Orleans niet ver van Tucson, de woonplaats van Gary, te liggen. In het swingende en wat stevigere Justified Fitting End krijgen blazers de vrije ruimte. Het enige oudere nummer is The Die Was Cast, geschreven in 2003, daarin denk je weer op een Oost-Europees feestje terechtgekomen zijn.  Ook is er plaats voor een drietal instrumentale composities, een ervan, The Scarlet Oak, wordt opgesierd door fraai vioolspel van Heather Hardy. Erg memorabel is het refrein van Belinda Bonita. In de meeste composities is een prominente rol weggelegd voor de accordeon van Gary, maar soms laat hij ook horen dat hij een begenadigd toetsenist is. In Belinda Bonita is trouwens fraai mandolinespel te horen van multi-instrumentalist Joe Fanning.  Dreams Are Strange was al een fraai en gevarieerd album, Tallsome Tales is dat ook, maar bevalt me toch nog iets beter.
Theo Volk
Releasedatum: 21 maart 2018 Eigen beheer

Bert Jansch - A Man I’d Rather Be Part I & II


Vorig jaar bracht platenlabel Earth Records al twee boxen uit van de legendarische Schotse folk-, jazz- en bluesgitarist Bert Jansch, getiteld Living in the Shadows Part I & II. Op het eerste deel drie albums uit de jaren negentig aangevuld met een vierde cd met daarop demo’s, alternatieve versies en nooit eerder gehoorde tracks. Allemaal afkomstig uit Jansch z’n persoonlijke archief. Deel twee bevat drie albums uit de jaren tweeduizend en de vierde cd is wederom gevuld met de nodige rariteiten. Op  de vorig maand verschenen boxen A Man I’d Rather Be Part I & II komt de beginperiode van Jansch aan bod. Deel een bevat de albums Bert Jansch, It Don’t Bother Me, Jack Orion en Bert & John. Deel twee bestaat uit de albums Nicola, Birthday Blues, Rosemary Lane en Moonshine. Bert Jansch was een van de meest invloedrijke gitaristen van zijn generatie. Neil Young noemde hem terecht de Jimi Hendrix van de akoestische gitaar. Alle boxen zijn keurig verzorgd en bovendien zeer schappelijk geprijsd.
Theo Volk
Releasedatum: februari 2018 Earth Records / De Konkurrent

Live: Keeps the blues alive!, De Mezz 22-3-2018


Al drie jaar organiseert Johan Derksen met veel succes concerten door heel Nederland. Intussen al zo’n tweehonderd in getal. Veel oudgedienden worden door hem weer in het zonnetje gezet. Als gastheer praat hij de optredens op informatieve en soms grappige wijze aan elkaar. Gisteren was een bomvolle Mezz in Breda aan de beurt. De gemiddelde leeftijd was behoorlijk hoog, maar toch ontwaarde ik ook wat jongelui in het publiek, die toch goed met deze muziek uit de jaren zestig bekend bleken. De formule was simpel maar effectief, in een aantal blokken werden een aantal bekende groepen gecoverd, zoals The Spencer Davis Group, The Animals, Them en The Rolling Stones. Van die laatste groep nummers uit de begintijd, onder anderen Come On en het heerlijke Little Red Rooster. De kern van de muzikanten wordt gevormd door de Haagse band The Clarks. Afwisselend werd de zang verzorgd door Michel van Dijk (Les Baroques, Ekseption en Alquin), Big Pete, A.J. Plug, Johnny Kendall en Theo van Es (The Shoes). De muzikanten speelden met grote gedrevenheid en met zichtbaar plezier. A.J. Plug was de enige dame in het gezelschap, gezegend met een behoorlijke strot. Ze vertolkte onder anderen Nutbush City Limits van Ike & Tina Turner, een nummer dat op haar lijf geschreven lijkt. Zij zorgde ook nog voor het enige rustpuntje in de show, een ingetogen ballade, prachtig begeleid door een van de beste muzikanten die Nederland rijk is, Roel Spanjers. Meeste bijval bij opkomst op het podium kreeg de zevenenzeventigjarige Johnny Kendall. Een aantal maanden geleden nog getroffen door een beroerte moest hij enigszins ondersteund het podium op geholpen worden. Maar eenmaal een microfoon in zijn handen onderging hij een metamorfose en zong vol overgave zijn liedjes. Een van de hoogtepunten was de geweldige solo, die Erwin Java uit zijn gitaar toverde. Helaas bleef het bij die ene solo, waarna Erwin zich bescheiden aan de zijkant posteerde voor een rol op de achtergrond. Na tweeënhalf uur was de nostalgische terugblik op de jaren zestig ten einde en ging het publiek, ik incluis, tevreden huiswaarts. De concertreeks zal de komende maanden nog een aantal theaters aandoen.    
Theo Volk

Brona McVittie - We Are the Wildlife


In de afgelopen twee maanden kon het debuutalbum We Are the Wildlife van Brona McVittie in haar thuisland al rekenen op lovende kritieken van onder anderen The Guardian, MOJO en Uncut. In Nederland wil het helaas nog niet erg vlotten met de belangstelling. De in Noord-Ierland woonachtige McVittie is een harpiste, die op subtiele wijze elektronica in haar eigen composities en traditionals verwerkt. Zelf omschrijft ze haar debuut als “a psychogeographic journey through a collection of traditional folk ballads and original compositions inspired as much by the geometries of London’s urban fringes as by the sonic phenomena within the great rural landscapes of Mourne.”. Naast haar harp hoor je geregeld prachtige bijdrages op fluit, cello, viool en trompet. Naast zes eigen composities ook vier bekende traditionals ; The Flower of Magherally, Newry Mountain, Molly Brannigan en The Jug of Punch. Deze traditionals vallen absoluut niet uit de toon tussen haar eigen werk, doordat ze door haar arrangementen volledig naar zich toetrekt. Gelukkig zijn de arrangementen niet zo eigenzinnig als die van haar collega Joanna Newsom, bovendien vind ik haar stem een stuk prettiger om naar te luisteren.  We Are the Wildlife is slechts in een zeer beperkte oplage van 200 exemplaren verschenen. Hopelijk zijn ze voor McVittie snel uitverkocht, prachtplaat voor de liefhebbers van vernieuwende folk.
Theo Volk
Releasedatum: 18 januari 2018 Eigen beheer

Sheesham and Lotus and ‘Son - Clear the Table


“Wake Up, Wake Up” zijn de eerste woorden die het Canadese trio zingen in de opener, de traditional Darling Cora. Geloof me, ik was direct wakker en volledig bij de les. Het aanstekelijke, stompende ritme en tempowisselingen vragen meteen je aandacht. In deze traditional heeft de mondharmonica de leiding, maar in de volgende traditional Dance All Night is dat de fiddle, wat voor variatie zorgt. Beiden gespeeld in een hoge versnelling. In Michigan Water van Jelly Roll Morton schakelt met terug naar een lager tempo om de aandacht van de luisteraar vast te kunnen houden. Door constant te variëren lukt dat tot het einde. Ooit zijn ze begonnen aan het einde van de twintigste eeuw als duo (nu een trio) om muziek uit lang vervlogen tijden nieuw leven in te blazen. Op hun nieuwste album Clear the Table brengen ze weer een lekkere mix van oude Mississippi folkblues, Appalachen folk en brass en jugband achtige muziek, soms daarbij gebruik makend van eigen gemaakte instrumenten als Sepia-phonic Monophone en Contrabass HarmoniPhoneum. De titel van het album ontleende men aan “a noteworthy of hi-jinks in Haarlem, Netherlands”. Het album verschijnt eerder in Europa dan in thuisland Canada. Net als die andere geweldige feestband The Hackensaw Boys treden ze graag op in ons kikkerlandje. Het hier intens gespeelde repertoire zal op de podia ongetwijfeld nog explosiever klinken. Het album is, net als eerdere albums van hen, te koop bij Lucky Dice voor een zeer schappelijke prijs. Van 6 tot en met 16 april zijn ze te zien in Nederland en een keer in België, de data kun je hier vinden.     
Theo Volk
Releasedatum: 2 maart 2018 SepiaPhone Records / Lucky Dice



Replay: Laura Nyro - More Than a New Discovery


In 1976 leerde ik de muziek van Laura Nigro kennen, dankzij een artikel in Muziekkrant Oor naar aanleiding van haar comebackalbum Smile, na een stilte van vijf jaar. Dat album kocht ik, beviel me uitstekend, maar ik was eigenlijk nog nieuwsgieriger naar het in Oor als meesterwerk bestempelde Eli and the Thirteenth Confession. De eerste keer dat ik het album beluisterde was voor mij teleurstellend. De eigenzinnigheid droop van de composities af, bovendien moest ik erg wennen aan haar regelmatig zeer intense zang. Dat haar composities van hoge kwaliteit zijn werd bevestigd door het feit dan ze vaak gecoverd werd, waaronder door Frank Sinatra, die Stoned Soul Picnic opnam van Eli and the Thirteenth Confession. Een album dat omarmd werd door uiteenlopende artiesten als Todd Rundgren, Sir Elton John en Alice Cooper. Uiteindelijk zag ik ook in dat het een meesterwerk was. Net zo intens, eigenzinnig en goed is de opvolger, New York Tendaberry, net iets minder is Christmas and the Beads of Sweat. Na Smile werden haar composities minder eigengereid en haar zang minder intens. Halverwege vorig jaar verscheen A Little Magic, a Little Kindness, dat haar eerste twee albums, oorspronkelijk in mono opgenomen, bevat. Aangevuld met Save the Country, geschreven na de moord op Robert Kennedy en een hit voor The 5th Dimension. Het was voor mij aanleiding om weer eens haar debuutalbum More Than a New Discovery uit de platenkast te halen. Het bevat net als de volgende drie albums een unieke fusie van pop, jazz, R&B, soul, folk en Broadway muziek. De songs werden prachtig gearrangeerd en gedirigeerd door Herb Bernstein. Haar songs zijn meestal niet alleen uniek van opbouw, maar ook als tekstschrijfster behoort zij absoluut tot de allergrootsten. Hoe opvallend volwassen die al waren op haar debuut bewijst And When I Die:
If it's peace you find in dying, well, then let the time be near.
If it's peace you find in dying, when dying time is here,
just bundle up my coffin cause it's cold way down there,
I hear that's it's cold way down there, yeah, crazy cold way down there.
And when I die and when I'm gone,
there'll be one child born and a world to carry on, to carry on.
My troubles are many, they're as deep as a well.
I can swear there ain't no heaven but I pray there ain't no hell.
Swear there ain't no heaven and pray there ain't no hell,
but I'll never know by living, only my dying will tell,
only my dying will tell, yeah, only my dying will tell.
And when I die and when I'm gone,
there'll be one child born and a world to carry on, to carry on.
Give me my freedom for as long as I be.
All I ask of living is to have no chains on me.
All I ask of living is to have no chains on me,
and all I ask of dying is to go naturally, only want to go naturally.
Don't want to go by the devil, don't want to go by the demon,
don't want to go by Satan, don't want to die uneasy,
just let me go naturally.
And when I die and when I'm gone,
there'll be one child born, there'll be one child born.
When I die, there'll be one child born.
When I die, there'll be one child born.
When I die, there'll be one child born.
When I die, there'll be one child born.


Theo Volk

Zoe Schwarz Blue Commotion - The Blues and I Should Have a Party


Vorig jaar maakte ik voor de eerste keer zeer prettig kennis met Zoe Schwarz Blue Commotion. This Is the Life that I Choose, voornamelijk gevuld met aanstekelijke uptemponummers wist mij snel te overtuigen en eindigde hoog in mijn eindlijst. Ze brachten daarop een mix van rock, blues en jazz. Dit zeer ervaren en goed geoliede kwartet bestaat pas sinds 2012 en bracht eerder reeds vier studioalbums en twee livealbums uit. De songs voor het nieuwe album The Blues and I Should Have a Party werden praktisch allemaal in zijn geheel door het echtpaar Zoë Schwarz en Rob Koral geschreven. Net als op het voorgaande album werden er ook deze keer twee teksten aangeleverd door Pete Feenstra, waaronder het aanstekelijke Way Down in the Caves, waarin zowel tekstueel als muzikaal de glorieperiode van de late jaren zestig herleven. Uiteraard ook deze keer een aantal liedjes over relaties. The Memory of You schreef ze ter nagedachtenis van haar overleden moeder. De afsluiter Thank You is een bedankje aan de luisteraar en aan iedereen die naar liveconcerten gaat. Net als op het vorige album zingt powerhouse zangeres Zoë regelmatig de longen uit haar lijf, maar ook geregeld gedoseerd. De songs zijn wederom een aantrekkelijke mix van jazz, rock en blues. Het tekstboekje is andermaal keurig verzorgd en voorzien van aantekeningen door Zoë. Overigens is Zoë de trotse moeder van de twintigjarige, zeer getalenteerde zangeres en celliste Bonnie Schwarz, die ongetwijfeld binnen afzienbare tijd muzikaal van zich zal laten doen spreken. The Blues and I Should Have a Party is de logische opvolger van This Is the Life I Choose en wederom een lekkere plaat van meer dan een uur.  
Theo Volk
Releasedatum: 9 maart 2018 33 Records

Band of Gold - Where’s the Magic


Het Noorse Band of Gold bestaat uit Nina Mortvedt en Nikolai Hængsle, beiden ervaren muzikanten. In thuisland Noorwegen werd hun gelijknamige debuutalbum goed ontvangen, zowel door pers als publiek. Ze wisten ermee als eerste Noorse act ooit de Nordic Music Prize te winnen. Op hun tweede album Where’s the Magic borduren ze voort op hun met soul- en funkinvloeden geïnjecteerde popmuziek. In de muziekpers werden ze al omschreven als een mix van XTC en Steely Dan met vocalen van Bangles zangeres Susanna Hoffs.  Meer hout snijdt voor mij de vergelijking met de latere Fleetwood Mac.  Vooral in I Wanna Dance with You Again hoor je dat duidelijk in de zang terug.  Veelal bevatten hun nummers een aanstekelijk ritme, waarin ook een belangrijke rol is weggelegd voor synthesizers. Soms gaan de ingenieuze songs heel vernuftig in elkaar over (Into the Void, I Could Spot You at a Hunderd Miles). Afwijkend is afsluiter Look at Me, waarin alleen Nina en Nikolai te horen zijn. Alleen zang, gitaar en bas. Hier blijkt pas hoe mooi en warm de stem van Nina werkelijk is. Haar stem lijkt dan op die van de betreurde Judee Sill, zij had een van de mooiste stemmen ooit. Zoals zo vaak is less more. Alhoewel het overige repertoire zeer de moeite waard is, hoop ik dat op een volgend album, meer songs als Look at Me zullen staan.  
Theo Volk
Releasedatum: 23 maart 2018 Ja. Jansen Records